چه روز های دلگیری!
دلها همه غمگینند
بلبلان خاموش، گلها همه پژمرده
نفسی نیست، پر پروازی ، مهربانی هم،
همه ی مردم شهر خاموشند.
یک نفر میگفت:
روزی ، روزگاری
فریاد رسی بود
و امیری که به دلها جان می بخشید
شهریاری بود
سر یاری داشت یاران را
اما اکنون
دوست رفته است
رد پای دوست اما
روی دلها جا مانده است